Vandaag verscheen er opnieuw een officiële bekendmaking in de Staatscourant rondom de hersteloperatie toeslagen. In dit besluit van het Ministerie van Financiën wordt een lange lijst met gedupeerde ouders publiekelijk opgeroepen om zich te melden bij het Serviceteam Herstel Toeslagen. Omdat zij niet rechtstreeks bereikt konden worden, ligt hun besluit over compensatie of het ouderdossier nu open en bloot op straat INCLUSIEF initialen, achternaam en geboortedatum.
Juridisch is dit waarschijnlijk volledig gedekt. De Algemene wet bestuursrecht (artikel 3:41, tweede lid) schrijft nu eenmaal voor dat wanneer de geadresseerde onbekend is, een besluit via een openbare kennisgeving moet worden bekendgemaakt. Maar maatschappelijk en moreel wringt dit aan alle kanten.
Juist binnen de toeslagenschandaal stonden dataverwerking, harde profilering, de schending van de privacy en de ijzige afstand tussen het systeem en de mens centraal. Dat gedupeerde burgers zichzelf nu via een formele, digitale Staatscourant moeten terugvinden om te ontdekken of hun herstel is toegewezen of afgewezen, confronteert ons met een dieperliggend probleem. Het legt de pijnlijke paradox van de hersteloperatie bloot: een systeem kan juridisch volkomen correct handelen, terwijl de mens aan de andere kant zich alsnog volledig verloren en ongehoord voelt.
Dit dwingt ons tot het stellen van een serieuze bestuurlijke vraag aan de politiek en de uitvoeringsorganisaties: Hoe kan het dat ouders ooit wél scherp in beeld waren om een herstelverzoek in te dienen en een intensief traject te doorlopen om tot een compensatie te komen, maar vervolgens onbereikbaar blijken bij de cruciale afronding van datzelfde herstel? Wat zegt dit over de uitval binnen deze langdurige, loodzware trajecten? Wat zegt het over het broze vertrouwen?
En vooral: wat zegt het over de afstand die onderweg tussen het systeem en de burger is ontstaan? Herstel is geen administratieve handeling. Echt herstel gaat niet alleen over het overmaken van compensatie of het dichtstempelen van een dossier. Het gaat over het terugbrengen van veiligheid, menselijke nabijheid en het fundamentele gevoel dat de overheid je probeert te bereiken als mens niet als casusnummer.
Zolang de formele Staatscourant de enige resterende lijn is om burgers te bereiken, is de hersteloperatie weliswaar juridisch sluitend, maar menselijk nog ver van voltooid.
Bron: Muah Mirurgia